ชูโงกุ

ฮิโรชิม่า — เมืองสำคัญที่สุดที่ควรเยี่ยมชมอย่างช้าๆ

เวลา 8:15 น. ของเช้าวันที่ 6 สิงหาคม 1945 เครื่องบิน B-29 ของสหรัฐฯ ได้ปล่อยระเบิดยูเรเนียมที่ระดับความสูง 600 เมตรเหนือใจกลางเมืองฮิโรชิม่า ขณะนั้นเมืองมีประชากร 350,000 คน เมื่อสิ้นปีนั้นมีผู้เสียชีวิตระหว่าง 90,000 ถึง 140,000 คน อาคารเก็นบาคุโดม — ศาลาส่งเสริมอุตสาหกรรมประจำจังหวัดฮิโรชิม่า ซึ่งตั้งอยู่เกือบตรงจุดศูนย์กลางระเบิดพอดี — รอดมาได้เพราะแรงระเบิดพุ่งลงมาตรงจากด้านบนทะลุหลังคา แทนที่จะพัดกระแทกด้านข้างผ่านผนัง ปัจจุบันอาคารนี้ยังคงตั้งอยู่ริมแม่น้ำโดยไม่ได้บูรณะใหม่ เป็นมรดกโลกของยูเนสโกและซากปรักหักพังที่สื่อความหมายได้ลึกซึ้งที่สุดในญี่ปุ่น

พิพิธภัณฑ์อนุสรณ์สันติภาพ อาคารยาวที่ออกแบบโดยเคนโซ่ ทันเงะ ซึ่งทอดตัวอยู่เหนือเสาค้ำตามแนวแกนกลางของสวนสาธารณะ บอกเล่าเรื่องราวโดยไม่หลบเลี่ยง — จุดเริ่มต้นก่อนสงคราม ช่วงเวลาที่ระเบิดปะทุ ชั่วโมงและปีต่อๆ มา นิทรรศการมีภาพเงา — รูปร่างของผู้คนที่ถูกแสงวาบเผาติดลงบนขั้นบันไดหิน — นาฬิกาที่หยุดเดินที่เวลา 8:15 น. และนกกระเรียนกระดาษที่พับโดยซาดาโกะ ซาซากิ เด็กหญิงที่เสียชีวิตด้วยโรคมะเร็งเม็ดเลือดขาวจากรังสีสิบปีต่อมา นักท่องเที่ยวส่วนใหญ่ใช้เวลาสองถึงสามชั่วโมง หลายคนต้องการเวลามากกว่านั้น เมืองที่ฟื้นฟูขึ้นมาจากความทรงจำนี้เป็นเมืองที่ทันสมัย น่าอยู่ และเปี่ยมด้วยน้ำใจ พร้อมวัฒนธรรมโอโคโนมิยากิ (สไตล์ฮิโรชิม่า ซ้อนเป็นชั้นแทนที่จะผสมคลุกเคล้ากัน) ที่เป็นเอกลักษณ์เฉพาะตัวโดยแท้

มิยาจิม่า — ประตูโทริอิลอยน้ำ

ศาลเจ้าอิสึคุชิมะบนเกาะมิยาจิม่าสร้างขึ้นเหนือแนวน้ำขึ้นน้ำลงในศตวรรษที่ 6 และบูรณะใหม่ในรูปแบบปัจจุบันเมื่อปี 1168 ประตูโทริอิสีแดงชาดที่ตั้งอยู่ห่างจากฝั่ง 200 เมตรเป็นภาพที่ถูกถ่ายมากที่สุดในญี่ปุ่น — และเป็นหนึ่งในไม่กี่ภาพที่สมกับชื่อเสียงจริงๆ เมื่อน้ำขึ้น ประตูดูเหมือนลอยอยู่บนผิวน้ำ เมื่อน้ำลง นักท่องเที่ยวจะเดินข้ามพื้นทะเลที่โผล่ขึ้นมาไปถึงฐานประตู สัมผัสเสาที่เกาะกรังหอย ตัวศาลเจ้าเอง ซึ่งเป็นระเบียงทางเดินทาสีแลคเกอร์ส้มสร้างบนแท่นเหนือน้ำ ได้รับการขึ้นทะเบียนเป็นมรดกโลกของยูเนสโกควบคู่ไปกับเก็นบาคุโดมบนแผ่นดินใหญ่

บนเกาะมีเจดีย์ห้าชั้น เวทีการแสดงโนที่ตั้งอยู่เหนือแนวน้ำขึ้นน้ำลง กระเช้าลอยฟ้าขึ้นสู่ยอดเขามิเซ็น (535 เมตร) และฝูงกวางที่เดินเพ่นพ่านอย่างอิสระตามถนนช้อปปิ้งและบริเวณศาลเจ้า กวางเหล่านี้เป็นผู้อยู่อาศัยที่โดดเด่นที่สุดของเกาะ — กึ่งป่าเถื่อน คุ้นเคยกับผู้คน และไม่ลังเลที่จะขโมยแผนที่จากนักท่องเที่ยวที่เผลอเรอ การเดินทางจากมิยาจิม่างุจิด้วยเรือเฟอร์รี่ JR ใช้เวลา 10 นาที ส่วนเรือเฟอร์รี่มัตสึไดที่ให้บริการแยกต่างหากจะอ้อมเล็กน้อย แต่วิวประตูโทริอิจากบนเรือก็เหมือนกัน

โอโนมิจิ — เมืองแห่งวัดและตรอกแมว

โอโนมิจิเป็นเมืองบนเนินเขาทางตะวันออกของจังหวัดฮิโรชิม่า หันหน้าออกสู่ทะเลในเซโตะข้ามช่องแคบแคบๆ วัดยี่สิบห้าแห่งเรียงตัวอยู่บนเนินเขาเหนือย่านเมืองเก่าในเส้นทางเดินที่เรียกว่า Temple Walk — บันไดหินเชื่อมสวน กลิ่นควันธูป และวิวเมืองที่บีบอัดรูปแบบของญี่ปุ่นยุคเก่าไว้ในบ่ายวันเดียว ตัวเมืองด้านล่างเป็นตรอกแคบๆ ร้านกาแฟอิสระ และตลาดโชเท็นไงที่ต้านทานการรุกล้ำของร้านเชนทั่วประเทศได้ แมวซึ่งผูกพันกับเมืองนี้มานานหลายทศวรรษ ปรากฏตัวอยู่ทั่วไป — บนกำแพง บนขั้นบันได ในภาพถ่ายที่ศาลเจ้า

โอโนมิจิยังเป็นจุดเริ่มต้นฝั่งตะวันออกของเส้นทางชิมานามิไคโด — เส้นทางปั่นจักรยานยาว 70 กิโลเมตรที่ข้ามหกเกาะและสะพานขึงเจ็ดแห่งระหว่างฮอนชูและชิโกกุเหนือทะเลในเซโตะ เส้นทางนี้ถือเป็นหนึ่งในถนนปั่นจักรยานที่ดีที่สุดในโลก สะพานกว้าง ความชันจัดการได้ วิวทะเลในและการจราจรของเรือระหว่างเกาะต่อเนื่องตลอดทาง มีบริการเช่าจักรยานที่ท่าเรือ เรือเฟอร์รี่ไปยังอิมาบาริที่ปลายอีกด้านให้บริการหลายเที่ยวต่อวันสำหรับนักปั่นที่ไม่ต้องการปั่นกลับ ตัวเลือกจักรยานไฟฟ้าช่วยให้นักปั่นที่ไม่สามารถข้ามสะพานได้ตามปกติสามารถปั่นจบเส้นทางเต็มรูปแบบได้

อิซุโมะไทฉะ — ที่ซึ่งเหล่าเทพมาพบกันในเดือนตุลาคม

ศาลเจ้าอิซุโมะไทฉะในจังหวัดชิมาเนะเป็นหนึ่งในศาลเจ้าชินโตที่เก่าแก่และสำคัญที่สุดในญี่ปุ่น — รองจากศาลเจ้าอิเสะเพียงแห่งเดียว และเป็นศาลเจ้าเดียวในประเทศที่ได้รับอนุญาตให้ใช้คำว่า 'ไทฉะ' (ศาลเจ้าใหญ่) โดยไม่ต้องมีคำขยายใดๆ อาคารหลัก (ฮนเด็น) ที่บูรณะครั้งล่าสุดในปี 1744 สูง 24 เมตรในรูปแบบสถาปัตยกรรมที่มีมาก่อนอิทธิพลของศาสนาพุทธ เชือกศักดิ์สิทธิ์ขนาดมหึมา (ชิเมะนาวะ) ที่หนักถึงห้าตันแขวนอยู่ที่ห้องสวดมนต์คางุระเด็นตรงทางเข้า เทพประจำศาลเจ้าคือโอคุนินุชิโนะมิโคโตะ เทพแห่งความสัมพันธ์และการแต่งงาน

ในปฏิทินจันทรคติของญี่ปุ่น เดือนที่สิบเรียกว่าคันนะซึกิ — เดือนไร้เทพเจ้า — เพราะเชื่อกันว่าเทพเจ้าทั้งแปดล้านองค์ของญี่ปุ่นจะมารวมตัวกันที่ศาลเจ้าอิซุโมะไทฉะในช่วงนี้เพื่อกำหนดการแต่งงานและความสัมพันธ์ของปีถัดไป ที่อิซุโมะ เดือนเดียวกันนี้กลับเรียกว่าคามิอาริซึกิ — เดือนแห่งเทพเจ้า ผู้แสวงบุญเดินทางมาที่นี่ตั้งแต่ศตวรรษที่ 8 ทางเดินสนที่เรียงราย (ซันโด) และเนินเขาที่ปกคลุมด้วยป่าโดยรอบดูดซับฝูงชนได้ในแบบที่ศาลเจ้ายอดนิยมที่สุดของเกียวโตทำไม่ได้ มัตสึเอะ เมืองปราสาทที่ห่างออกไป 30 กิโลเมตรทางตะวันออกริมทะเลสาบชินจิ เป็นฐานพักค้างคืนที่เหมาะสมโดยธรรมชาติ — ย่านซามูไรและวัฒนธรรมร้านอาหารยามค่ำคืนที่นั่นโดดเด่นเกินตัวสำหรับเมืองขนาดนี้

ทตโตริ — ทะเลทรายแห่งเดียวของญี่ปุ่น และความเงียบสงบ

เนินทรายทตโตริ — ซาคิว — ทอดยาว 16 กิโลเมตรตามแนวชายฝั่งทะเลญี่ปุ่นทางตะวันออกของเมืองทตโตริ และสูงถึง 50 เมตรที่สันเนินสูงสุด เนินทรายนี้เป็นเนินทรายขนาดใหญ่แห่งเดียวในญี่ปุ่น — ก่อตัวขึ้นกว่า 100,000 ปีจากทรายที่แม่น้ำเซ็นไดพัดพามาจากเทือกเขาชูโงกุ และถูกลมชายฝั่งปั้นแต่งเป็นสันคลื่นคุ้นตาที่ทำให้ที่นี่ดูเหมือนดาวเคราะห์แปลกถิ่น จากสันเนิน ทะเลญี่ปุ่นเต็มเส้นขอบฟ้า เสียงชายฝั่งดังต่อเนื่อง และเมื่อมีลมพัดผิวทรายจะเคลื่อนไหวให้เห็นชัด ไม่มีที่ไหนในประเทศนี้ที่เหมือนที่นี่

สนามบินทตโตริซาคิวโคนัน และเส้นทางจากโอซาก้าโดยสาย JR ซันอินใช้เวลาสี่ถึงห้าชั่วโมง — ระยะทางนี้เองที่ทำให้เนินทรายไม่พลุกพล่านตามมาตรฐานญี่ปุ่น ใกล้เนินทรายมีพิพิธภัณฑ์ทราย (ซุนามิงาคุเอ็ง) ซึ่งเป็นนิทรรศการหมุนเวียนระดับนานาชาติของประติมากรรมทรายโดยศิลปินจากทั่วโลก สร้างขึ้นใหม่ทุกปีในรูปแบบที่เปลี่ยนไปตามธีมของแต่ละฤดูกาล ตัวเมืองทตโตริเองเงียบสงบ ภาคภูมิใจในลูกแพร์ของตน (นิจิสเซกิ นาชิ พันธุ์ที่มีชื่อเสียงที่สุดของภูมิภาค) และไม่แสดงท่าทีเอาใจนักท่องเที่ยวเลยแม้แต่น้อย

• การเดินทาง: เมืองทตโตริโดยรถไฟด่วนพิเศษ JR Super Hakuto จากเกียวโต (ประมาณ 2.5 ชั่วโมง) หรือฮิเมจิ (ประมาณ 1.5 ชั่วโมง)
• การเดินทางสู่เนินทราย: รถบัส 20 นาทีจากสถานีทตโตริไปยังศูนย์ซาคิว
• แสงที่ดีที่สุด: เช้าตรู่หรือบ่ายแก่ๆ — แดดเที่ยงจะทำให้สันเนินดูแบนราบ
• พิพิธภัณฑ์ทราย: เปิดตลอดปียกเว้นช่วงเปลี่ยนธีมเดือนมกราคม-กุมภาพันธ์ ควรตรวจสอบธีมล่วงหน้า
• การขี่อูฐที่เนินทรายมีให้บริการแต่ใช้เวลาสั้น — การเดินขึ้นสันเนินด้วยเท้าเป็นประสบการณ์ที่ดีกว่า

การเดินทางในชูโงกุ

• โตเกียว/โอซาก้า → ฮิโรชิม่า: ชินคันเซ็นโนโซมิ ประมาณ 1 ชั่วโมง 40 นาทีจากชินโอซาก้า / ประมาณ 4 ชั่วโมงจากโตเกียว
• ฮิโรชิม่า → มิยาจิม่า: สาย JR ซันโยไปยังมิยาจิม่างุจิ จากนั้นต่อเรือเฟอร์รี่ JR (10 นาที) — ครอบคลุมโดย JR Pass
• ฮิโรชิม่า → โอโนมิจิ: สาย JR ซันโย ประมาณ 1 ชั่วโมง 10 นาที (รถธรรมดา) หรือประมาณ 45 นาที (รถด่วน)
• โอโนมิจิ → อิมาบาริ (ชิมานามิไคโด): ปั่นจักรยานเต็มเส้นทางใช้เวลา 6-7 ชั่วโมง เรือเฟอร์รี่ขากลับจากอิมาบาริมีให้บริการหลายเที่ยวต่อวัน
• ฮิโรชิม่า → อิซุโมะไทฉะ: JR + รถไฟอิจิบาตะ ประมาณ 4 ชั่วโมง หรือ JR ไปมัตสึเอะ + รถบัส/แท็กซี่ท้องถิ่น (ประมาณ 3.5 ชั่วโมง)
• โอซาก้า/เกียวโต → ทตโตริ: รถไฟด่วนพิเศษ JR Super Hakuto ประมาณ 2.5 ชั่วโมงจากเกียวโต / ประมาณ 2 ชั่วโมงจากฮิเมจิ
• ชายฝั่งซันอิน (ทตโตริ-มัตสึเอะ-อิซุโมะ): สาย JR ซันอิน — ช้าแต่งดงาม ควรเผื่อเวลาทั้งวันสำหรับชายฝั่งนี้